het misplaatste suikerfeest van een diabetische zondaar

Nochtans heb ik dit jaar ten aanzien van de woestijnprofeten en hun vergane goden mijn best gedaan.

Regelmatig heb ik een moment van bezinning ingelast en tussen twee stoten in een gedachte aan hen gewijd.

Een willekeurige doch woeste god die zijn eigen weerga niet kent heb ik op ontwenningsdagen vergeefs grienend om verlossing gesmeekt.

In navolging van geestelijke decreten heb ik gaandeweg zelfs een fysieke latexintolerantie opgebouwd. Een behoede roede in het keelgat doet me tegenwoordig kokhalzen, tenzij de Vlaamse Scholierenkoepel mij ervoor betaalt.

Mijn naasten heb ik steevast bemind, ook al waren zij zo dom als stront en volgzaam als veulens. Als ik op een dag hun bloed laat vloeien is dat louter uit liefde.

Vergeef me mijn falen, vader. Vergeef de gebeurlijke zondaar die ik ben. Straf en gesel me tot scharlaken slierten de straatstenen van mijn stad versieren.

Dit Suikerfeest vier ik alleen, ontmaagd(*) en gevierendeeld op het koude altaar van mijn eigen radeloosheid.

 

(*) van maag ontdaan

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s